Everwise

Ahlaksız

2012-01-21T11:23:00.000-08:00

Size, bir oğlanın trajikomik aşk hikayesini anlatacağım.

Bizim oğlan, okuduğu okulda oyuncu kulübüne katılmıştır. Kulüpte kendisinden başka yedi üye bulunmaktadır ve bu üyelerden sadece biri karşı cinstendir. Hormonların yardımıyla, ilk görüşte kıza aşık olur. Her gün dersi bittikten sonra kulüp odasına gider, kızın gelmesini bekler ve onunla oyun oynayabilmek için başkalarından fırsat bulmaya çalışır. Geriye kalan popülasyonda aralarında bir kız görünce duramaz tabii, onlar da sadece daha kötü düşüncelerle kıza yaklaşmaya çalışırlar.

Bahsi geçen kız güzel mi güzel, olgun mu olgun, mutlu mu mutludur. Oğlanımız, kızla ilişkisini ilerletir, kulüp dışında aktivitelere onunla gitmeye başlar. Başka insanlar varken onunla gitmesini bir nimet gibi görmektedir.

Ancak kendisiyle aynı yaşta, gözlüklü, yakışıklı, yetenekli bir çocuk daha vardır kulüpte. Her zaman yüzü güler; ama bu gülümseme insanlara da mutluluk dağıtmanın aksine, onları irite eder. Kızla bizim oğlan kadar vakit geçirdiğini fark eder bizim oğlan. Kıskanır, içine kapanır ama sonunda savaşmaya karar verir!

Bir gün, kızı evine davet eder. Kız kabul eder ve evine gelir. Ancak evde kimse olmadığı gerçeği kızı rahatsız etmiştir; bizim oğlan bundan yararlanmaya çalışmadığına ikna eder kızı. Sonra oturur oyun oynarlar, annesinin özenle hazırladığı yemekten yerler, vakit geçirirler. Sonunda kızı evine bırakmak üzere dışarı çıkarlar. Bizim oğlan, sonunda cesaretini toplar ve aralarında şunlar olur;

-Sana bir itirafta bulunacağım.

-Ne oldu?

-Ben... aşığım.

-Evet, farkındayım.

-N-ne!? Farkında mısın?

-Evet, yakınlığınız gözüme çarpmadı değil...

-Bir dakika... Sen, kimden bahsediyorsun?

-Sen kimden bahsediyorsun?

-Olamaz... Ben, sana aşığım...

-N-ne!? Sen... gay değil miydin!? Onu sevmiyor muydun?

-Tabii ki hayır! Ah... Sanırım bundan sonra benimle görüşmek istemeyeceksin...

-Hayır... hayır! Ben... özür dilerim. Sadece yanlış anladım. Ama... özür dilerim, sana karşılık veremem. Sadece arkadaş olsak olmaz mı?

Kızın geri çevirmesinin ardından arkadaş kalmaya karar verdiler... Ama o anın garipliği ikisinin de zihninden çıkmadı ve bir daha zaten konuşmadılar bile.

Anlamsız

2012-01-13T09:55:00.001-08:00

Yağmur

Zorlanarak araladı gözlerini. Önce sağına, sonra soluna ve sonunda arkasına baktı. Arkasına baktığında ona doğru bakan biri gördü. Hava karanlıktı, yağmur yağıyordu ve Doğuş’ın üzeri çamurla kaplanmıştı. Yerde baygın şekilde bir kaç saniye yattığını anımsadı sonra ve ayağa kalkmak için zorladı kendini. Elini yerdeki çamura koyup vücudunu kaldırmaya çalıştı ama nafileydi. Doğuş başında duran kişiyi halen tanıyamamıştı. Ama elini uzatıp kalkmasına yardımcı oldu. Eliyle çekip kaldırdıktan sonra, Doğuş’a “Senin sıran.” Dedi. Gülümsedi.

Doğuş ayağa kalktıktan sonra nerede olduğunu, ne yaptığını ve karşısındakinin kim olduğunu teker teker hatırladı.

Mart’ın sonlarıydı. 2012’ydi yıl. Yer Ankara’ydı. Doğuş, hayatından bezmiş bir yüz ifadesiyle yürürken evine, Çağrı onu aramış ve ona bir öneride bulunmuştu. İkisi de bunun ne kadar ciddi bir hal alabileceğinin farkında değildi.

Öneri şuydu; birlikte evlerine yakın bir yerde spor yapacaklar, evlerine dağılacaklardı. Doğuş, fazlaca hayal ürünü kurgulara eser kalmıştı ve yaptığı her şeyde gerçek dışılık hissi vardı. Aklına bir şey geldi; eğer Fight Club yaptıysa biz neden yapamayalım?

Bahsi geçen spor merkezinde antrenman yaptıktan sonra, boş bir arazide, güneşin batımından sonra biraz garip bir aksiyona girişiyorlardı. Boks eldivenleri takıp birbirlerine saldırıyorlardı.

Doğuş’un beklentisi, bu aksiyonun onları tanınır hale getirmesi, ya da en azından onlar gibi bir kaç kişinin daha çıkmasıydı. Zira Fight Club insanları etkileyen bir filmdi.

Yaptıkları çok basitti; biri pes edene kadar birbirlerine yumruk sallıyorlardı. Ciddi bir zarar yoktu. Ciddi bir amaç yoktu.

Bir aydan fazla belirsiz bir düzenle bu işe devam ettiler. Bir kaç kez gözleri morardı; dudakları patladı ama insanları şüphelendiren bir durum yoktu.

İkisi de aslında bunu yaparken keyif aldıklarını farketmişti. Hiç bir zaman bunun hakkında konuşmadılar, hiç bir zaman da vazgeçmeyi düşünmediler.

Şubat ayının sonuydu... Yağmur yağıyordu ve iki kafadarın dövüştüğü arazi bir bataklığı andıracak kadar çamurla kaplanmıştı. Yine her zaman yaptıkları gibi dövüşüyorlardı. Çağrı, sadece birbirlerine vurup bırakmanın yetersiz olduğunu hissetmeye başlamıştı. Aynı zamanda uzun bir dövüş geçmişi vardı ve Doğuş’un ona karşı hiç şansı yoktu. Kararını vermişti; bu sefer daha ileri gidecekti.

Sol yumruğunu doğuşun gardının ardından burnuna geçirdikten sonra Doğuş’un sol elmacık kemiğine sağ yumruğunu oturttu. Yüzü sağa sarsıldığı anda ise anın momentumunu kullanarak doğuşun çenesinin sağına bir yumruk oturttu ve çocuk geriye doğru uçarak yere düştü. Sonra yaklaşık bir dakika yerde kaldı.

Yağmur yağıyordu ve hormonların yayılışını engelleyemiyordu. Yerde yatan arkadaşının başında duruyordu Çağrı. Yaptığı şeyin bir zararı olmayacağını biliyordu. Ama yerde bilinçsiz bir şekilde yatan arkadaşının durumu pek iyi görünmüyordu. Görebildiği kadarıyla kanayan bir yeri yoktu ancak bir aralar çenesinin zayıf olduğundan bahsettiğini anımsar gibiydi.

Yavaşça hareketlendiğini görünce rahatladı ve gülümsedi. Doğuş ayağa kalkmayı beceremeyince elini tuttu ve yukarı çekerek kalkmasına yardım etti. “Sıra sende.” Dedi ve gülümsedi.

Doğuş ne olduğunu anlamaya çalışırken Çağrı geriledi ve gardını aldı. “Burada bırakmayacaksın, değil mi?” dedi Çağrı. Sonra Doğuş sendeleyerek yumruklarını çenesinin üzerine götürdü. Eldivenlerinin ardından sırıttı ve, “Tabii ki hayır.” Dedi. Sonra eğilerek çağrının böbreğine bir yumruk vurdu. Devamını çenesine bir aparkatla getirdi. Çağrı karşılık vermek için tekrar yanağına doğru bir yumruk savururken sağ eliyle gelen yumruğu savuşturdu ve sol elini çağrının kulağına geçirdi. O anda gözleri fal taşı gibi açılan Çağrı’dan bir adım geri çekildi ve sağ elini gerildikten sonra çağrının burnunun üzerine vurdu. Bu sefer yere düşen Çağrıydı ve burnu kanıyordu. Doğuş eldiveniyle yüzündeki çamuru temizledikten sonra ellerini beline koydu ve, “Nasıl hissettirdi?” dedi. Çağrı zorlanmadan ayağa kalktı ve sendeleyerek dengesini kurdu tekrar. “Gayet iyi. Devam.” Dedi ve daha sert ve daha hızlı şekilde dövüşmeye devam ettiler.

Gün sonunda ikisi de bolca yara ve ezikle evlerine dönerken, ne kadar verimli bir gün geçirdiklerini düşünüyorlardı. İkisi de eve gittiklerinde yaralarına nasıl yorumlar alacaklarını bilmiyordu.

Ama sözlerin canı cehennemeydi. Ne de olsa onlar artık daha sert çocuklardı. İç rahatlığıyla uyuyabilirlerdi.

Hayatımdaki Sevgili Boşluk,

2011-12-27T14:33:00.000-08:00

Sana sesleniyorum; hayal diyarından. Nasıldır senin olamayacaklarını bilmek? Varken hayal etmek, nasıldır imkansızı bilmek? Mümkün kılmaktan vazgeçmek; nasıldır söyler misin?

Bilirim elde edemeyeceğimi, görürüm gerçekleri; lakin kabul etmem onları. Çünkü ruhum bilir ki hayal etmekte yoktur zarar. Vurulmadıkça suratıma gerçekler, ne zarar gelir uzaktan izlemekten? Sorarım sana; nasıl bir histir neyin gerçek olduğunu bilmek?

Çünkü zihnim değildir serbest; kalbimin dilediğinin aksine. Değildir zeki kalbim, zihnimi beklediği kadar. Göremez gerçeği kalbim; bulamaz hayallerimi zihnim. Ah, uyum içinde uyumsuzluk...

Söyle bana gerçekleri; mutlu olacak mıyım? Yoksa kalbimin yeşerttiği umutları; solduracak mı beynim?

Çok mu fazlasını istiyorum; sunulanın aksine? Yoksa içimde hayal kuran çocuğu; öldürmeli miyim bende?

Falan

2011-12-14T14:15:00.000-08:00

Dünya ne garip, girdaplar, yanan kayalar, yanmayan kayalar, gemiler falan...

İnsan var, hayvan var, hayvan gibi insan var, insan gibi hayvan var, bir de adam var falan...

Herkes kendi soyuna göre yaşıyor, bazıları hayvan sopuna göre, bazıları da kütüğüne oturuyor falan...

Seveni var, sevmeyeni var, umursamayanı var, sevdiğini öldüren var falan...

Bakan var, gören var, başbakan var falan...

Armut yiyen, muz yiyen, bir de ne yediği muallakta olanlar var falan...

Benim gibi, ne yaptığı belli olmayan, neyin kafasını yaşadığını bilmeyen de var tabii...

Bazen...

2011-12-11T14:37:00.000-08:00

bir peluş ayı olmak istiyorum.

bir su şişesi olmak istiyorum.

bir lens olmak istiyorum.

damla su olmak istiyorum.

Çok nadiren de, aşık olmak. Ya da kim bilir, belki zaten olmuşumdur?

Asıl problem de ne yapmam gerektiğini bilmiyor olmam. Ya karşılık almazsam? Ya da onu bıraktım, sadece kendimi kandırıyorsam?

Zira, aşk çok saçma bir şey. Herkesin kendini kaptırdığı, sonra altında ezildiği, ne idüğü belirsiz, elle tutulmaz, gözle görülmez bir şey. Böyle söyleyince pekte mantıklı gelmiyor, değil mi?

Bence bir insanın başka insanlardan medet umması sadece yanlıştır. Bizler, her ne kadar değilmişiz gibi davransakta, içgüdülerimizle hareket eden hayvanlarız. Bazılarımız zengin, bazılarımız çapkın, bazılarımız da alçak hayvanlar. Ama hepimiz birer hayvanız.

Vahşi hayatta duygulara yer yok.